هراسم نيست از عشق
دلم از عشق بيزاره
رفيقان نارفيقند و عزيزان قاصد حسرت
رفيقم، همدمم، درد سکوت و بُهت ديواره
در اين متروکه دنيا که ياری نيست
نشانی از کسی يا از دياری نيست
به عشقی جز خداوند اعتباری نيست
ياری نيست
ياری نيست

سنگ آهم را
نگاهم را
فرو کوبم به در يک بار ديگر
کعبه را پيچيده ام در مخمل سبز خيالت بار ديگر
ای بسيط آسمان
ای بلندای زمان
با تو من بشناختم معنای هستی و صفا را
مشق هر شب می کنم نام تُرا پروردگارا
هراسم نيست از عشق

دلم از عشق بيزاره
رفيقان نارفيقند و عزيزان قاصد حسرت
رفيقم همدمم درد سکوت و بهت ديواره

تسکین بخشد سوز مرا
آرد بر لب راز و نیاز من
دل رنج هجران برده بسی
دارد شوق همنفسی
افتد امشب پرده ز راز من
بشنو از سازم ناله دارد از جدایی ها
به فغان آید از خودسری ها بی وفایی ها
به تو گوید ، که به مهرت ، دل من شود پایبند
به تحمّل ، مده پندم ، که اثر ندارد پند 

تو می گفتی جدایی گر نباشد عشق می میرد ولی هرگز نمی گفتی

 قانون جدایی نیز در خود منطقی دارد همه دارایی ام دوچشم بود

و کاروانی اشک که می کردم نثار مقدم راهت گاه رفتن

ولی آن شب چنان رفتی چنان تعجیل درتصمیم که از آن برکه ی قدس

 فقط گودال خاموشی پر از زخم شکایت ماند

 تو رفتی و اشارتهای رمز آلود مژگانم همه از گوشه ی چشم چپم

مایوس کوچیدند و اینک ای کلیم عشق ای تفسیر دلتنگی

شبی از دوردست جنگل حسرت

به نجوای دل انگیزی صدایم کن

که من از چنبر خواب فراموشی رها گردم

و با هرم دهانم شمع فریادی بدین مضموم بیفروزم :

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایم کن که برخیزم

وشورانگیز شوق آلود به دامان شقایقها بیاویزم

لحظه های بی كسيم رو ، پای حرف تو می شينم

می دونستی قلب تنهام ، ديگــــــه آرزو نـــداره

توی چشمون غريبـــم ، تا سحــر بارون مي باره

می دونستی وقتی نيستی  دل مــن چقدر غريبــه

لحظه ی جدايی از تو ، به خــدا دلـــم می گيــره

می دونستــی دله تنگـم ، واسه تو ترانـه گفتــه

تمـوم هوش خودش رو ، واسه خاطــر تــو باختــه

مي دونستی تنگ غـــروبا ، تو دلم ماتم می شينـه

يــاد چشمـــون قشنـگت ، شبامــو ازم مي گيــره

می دونستی عاشقونه ، با دلت زنـدگی كــردم

حتی وقتـی كه نبـودی ، به يادت گريـه می كـردم

می دونستی تك و تنهام ، وقتی كه پيشم نباشــی

تو قسم خوردی دوباره ، ديگه غافل از دلم نباشـی

می دونستـی دل عاشـق ، توی دنيای تو اسيــره

بــه خــدا از غـم عشـقت ، دل من داره می ميــره

دلگیر دلگیرم مرا مگذار و مگذر
از غصه میمیرم مرا مگذار و مگذر
با پای از ره مانده در این دشت تبدار
ای وای میمیرم مرا مگذار و مگذر
سوگند بر چشمت که از تو تا دم مرگ
دل بر نمیگیرم مرا مگذار و مگذر
بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست
بی جرم و تقصیرم مرا مگذار و مگذر
با شهپر اندیشه دنیا گردم اما
در بند تقدیرم مرا مگذار و مگذر
آشفته تر ز آشفتگان روزگارم
از غم به زنجیرم مرا مگذار و مگذر

آن یارکه نام دلـربایی دارد

حسرت به کبوتری برم  کزسرعشق

درگوشه ایوان توجایی دارد

این ذکر مرا همیشه دیوانه کند

ایوان نجف عجب صفایـی دارد

کعبه که میدانی کجاست؟

میعادگاه عاشقان

نه آن نمای باشکوه

آن ولادتگاه حیدر درزمین

آه چه رویایی  وزیباست در موسم حج

همگی گرد علی می پیچند

محورآنجاست " امیران هیچند

غم اگر پیرم کند

غصه اگر سیرم کند

مشکلات زندگی صدبار زمینگیرم کند

 بازمی گویم:

((( امیرالمومنین (ع) حیدر مدد )))

سلام بابا  جونم  نمیدونی چقدر دوستت دارم نمیدونی که چقدر برام عزیزی
کوچیکتر که بودم وقتی میومدم کارخونه ات و تو رو  مشغول اون کار سخت میدیدم  وقتی میدیدم که ورق فلز دستاتو بریده و یک جای سالم تو دستات نذاشته اون شب آروم نداشتم بیقرار بیقرار بودم همش گریه میکردم و از خدا طلب سلامتی برای تو .

دلم میخواست قدرتی داشتم توانی داشتم که نذارم تو کار کنی دلم میخواست مرحمی بودم برای اون دستای خسته ات. الانم چهره خسته و تکیده ات نشون از سالها رنج و سختی میده که از راحتی خودت زدی و برای آسایش ما گذاشتی نشون از اینکه نذاشتی بچه هات سختی ببینند ای کاش میتونستم فقط قطره ای از اون دریای محبت و ایثار تو رو جبران کنم

دلم میخواد دستاتو غرق بوسه کنم دلم میخواد تمام وجودم رو به پاهات بریزم

 روز پدر بهونه قشنگیه برای تشکر از تو  برای اینکه به یادمون بیفته که چون تو عزیزی داریم به یادمون بیفته حضورت چه نعمت بزرگی که خدا به ما عطا کرده ،

پدرم بدون تو هیچیم هیچ ..............

از خدا میخوام از عمر بی ارزش من کم کنه و به عمر تو اضافه کنه از خدا میخوام تا زمانی که زنده هستم سایه تو بالای سرم باشه

ای پدر بوی شقایق می دهی

عاشقی را یاد عاشق می دهی

با تو سبزم

گل بهارم

ای پدر

هر چه دارم از تو دارم ای پدر

بابا جونم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

روزت مبارک پدر دستاتو می بوسم بابا